این روز درحالی فرا می رسد که در افغانستان زیر حاکمیت طالبان دختران بالاتر از صنف ششم هنوز هم از آموزش محروم هستند و بر کار و زندگی زنان نیز محدودیتهای گستردهای وضع شده است.
یک معلم که به دلایل امنیتی از گفتن نامش در گزارش خود داری کرد به رادیو آزادی گفت از این که دخترش بعد از صنف ششم نمی تواند به تحصیلش ادامه دهد سخت ناراحت و نگران است.
او می گوید که شبها و روز ها در مورد آینده نامعلوم دخترش فکر می کند اما راه حلی برای آن پیدا نمی تواند.
یک مادر هستم و در کنار آن یک دخترک صنف پنج دارم که به صنف شش رفته
از روزی که به صنف شش رفته وقتی سر به بستر می مانم به فکر می روم که دخترم خیلی ذکی و لایق است و می گوید که در آینده می خواهد که داکتر شود، من آنقدر مایوس می شوم که اگر شرایط در افغانستان همین گونه باشد دخترک من در آینده چی خواهد شد تشویش می کنم که آینده اش چه خواهد شد واقعاً من خودم در همین بحران قرار دارم."
یک بانوی دیگر که او نیز از ذکر نامش خود داری کرد گفت که در بیشتر از چهار سال حاکمیت طالبان زنان با محدودیت ها و فشار های زیادی روبرو بودند.
او همچنان گفت که زنان درافغانستان تحت حاکمیت طالبان از هیچ حقی برخوردار نیستند.
حتی صدای زنان در بیرون از خانه کنترل می شود حق بلند گپ زدن، خندن و حتی صحبت کردن را ندارند
چی رسد به این که آنها حق تحصیل، کار و یا چیزی دیگری داشته باشند. من فکر می کنم که هشت مارچ بیشتر در افغانستان یاد آور ناامیدی، یاد آوربی عدالتی و یاد آور محدودیت های گسترده است تا این که تجلیل شود. صدای زنان افغانستان خاموش شده و نیاز است که دوباره صدای شان بلند شود."
با وجود تأکید فعالان حقوق زن در داخل و خارج از کشور برای تامین حقوق زنان، حکومت طالبان تاکنون سیاست های شان را برای بازگرداندن حقوق زنان در بخش آموزش و کار تغییر نداده است.
