او به رادیو آزادی گفت که با خانوادهٔ ششنفرهاش در شهر شبرغان ولایت جوزجان، در یک خانهٔ مخروبه بسر میبرد و از زمان بازگشت به افغانستان تا کنون هیچگونه کمک دریافت نکردهاند.
به گفتهٔ او، نبود کار و افزایش هزینههای زندگی، وضعیت معیشتی خانوادهاش را بیش از پیش دشوار ساخته است.
برای افطاری هیچ غذایی برای خوردن نداریم وقتی نزدیک شام میشود منتظر میباشم که اگر کسی برای ما غذا بیاورد.
"شوهرم به روزها سرکار میرود برایش کار پیدا نمیشود ما در یک خانه زندگی میکنیم که نی در دارد نی سقف برای افطاری هیچ غذایی برای خوردن نداریم وقتی نزدیک شام میشود منتظر میباشم که اگر کسی برای ما غذا بیاورد، سحری هم نان قاق را با آب شور میخوریم، هیچ چیزی تهیه نمیتوانم غذایی درست نیست."
او از حکومت طالبان و نهادهای کمکرسان میخواهد تا به آنان کمک کنند.
انیسه، مادر چهار فرزند و از مهاجران بازگشته از پاکستان که از حدود یکسال به اینسو در یک خانۀ کرایی در کابل زندگی میکند.
او به رادیو آزادی میگوید که به دلیل نداشتن درآمد، بیکاری و مشکلات اقتصادی، برای سحری و افطار فرزندانش غذای کافی فراهم کرده نمیتواند.
به گفتهٔ انیسه، با فرا رسیدن ماه رمضان، این مشکلات بیش از پیش محسوس شده است.
هر چند ماه مبارک رمضان ماه صبر و برکت است، اما برای ما با نگرانی و اشک سپری میشود.
"بعد از برگشت از پاکستان بیکاری و نداشتن درآمد مرا درتنگنا قرار داده است، هر چند ماه مبارک رمضان ماه صبر و برکت است، اما برای ما با نگرانی و اشک سپری میشود، فرزندانم تازه به سن روزه گرفتن رسیده اند و با شوق وایمان روزه میگیرند، اما گاهگاهی گرسنه میمانند، من به عنوان یک مادر که برای سحری و افطاریشان غذای کافی تهیه کرده نمی توانم در برابر شان خود را شرمنده احساس میکنم."
این در حالیست که سازمان بینالمللی مهاجرت (آی او ام) میگوید که بسیاری از خانوادههای بازگشته هنوز خانهای آماده ندارند و با کمبود سرپناه، امکانات محدود و خدمات ناکافی مواجهاند.
