هر سناتور عضو کانگرس است، اما هر عضو کانگرس سناتور نیست. همین‌سان، هر نماینده عضو کانگرس است، اما هر عضو کانگرس نماینده نیست. کانگرس امریکا همان نهاد قانون‌گذاری فدرال است که از دو مجلس تشکیل شده است: مجلس سنا و مجلس نمایندگان. بنابراین، «عضویت در کانگرس» عنوان عام است، در حالی که «سناتور» و «نماینده» عناوین مشخص اعضای دو مجلس جداگانه‌اند.

نمایندگان یا وکلا از طریق انتخابات عمومی به مجلس نمایندگان راه می‌یابند و سناتورها نیز در نظام کنونی امریکا از طریق انتخابات به مجلس سنا انتخاب می‌شوند. در دموکراسی امریکایی چیزی به نام «سناتور انتصابی» وجود ندارد. بنابراین، صرف این‌که سناتور و نماینده هر دو عضو کانگرس‌اند، مجوز آن نیست که یکی را به جای دیگری «سناتور» بنامیم.

اگر «کانگرس» را در زبان عمومی معادل «شورا» بگیریم، باز هم نمی‌توان همه اعضای شورا را یکسان نام‌گذاری کرد. همان‌گونه که نمی‌توان عضو یک مجلس را صرفاً به دلیل عضویت در نهاد قانون‌گذاری، عضو مجلس دیگر خواند، در مورد کانگرس امریکا نیز سناتور خواندن یک نماینده یا وکیل مجلس نمایندگان، از نظر اصطلاح سیاسی و حقوقی، یک خبط روشن است.

به زبان ساده:  سناتور و نماینده هر دو عضو کانگرس‌اند؛ اما سناتور فقط عضو سناست و نماینده فقط عضو مجلس نمایندگان.

اگر نویسندهٔ عبارت «عایشه وهاب، سناتور منتخب امریکایی افغان‌تبار، در روزهای اول ورود به مجلس سنا، ضمن مصاحبه با ژورنالیست دموکراسی نو»» این تفاوت ابتدایی را می‌دانست، دیگر دلیلی برای این نبود که از سر عادت، با دشنام و ناسزا، «پتره و پوره» کند. وقتی کسی وارد بحث سیاسی می‌شود، دست‌کم انتظار می‌رود نام نهادها و مقام‌هایی را که درباره‌شان سخن می‌گوید، درست بشناسد؛ وگرنه پیش از آن‌که استدلالش را بررسی کنیم، باید نخست کتابچهٔ اصطلاحات سیاسی را برایش باز کنیم.

اما طنز مسئله آنجاست که در همان روزهایی که بعضی‌ها مشغول ثناگوییِ نماینده با عنوان «سناتور» و پتره‌پوره کردن اظهارات‌اند، زلمی خلیلزاد، یکی دیگر از مدافعان تعامل با طالبان، در کابل در کنار رهبران طالبان در مراسم امضای یک قرارداد ۲۰۰ میلیون دالری نفت و گاز حضور یافته است. وزارت معادن و پترولیم طالبان تأیید کرده است که این قرارداد با شرکت سعودی Delta International برای اکتشاف و استخراج در حوزهٔ کشک ــ تېرپل به امضا رسیده و خلیلزاد نیز در مراسم حضور داشته و دربارهٔ اهمیت سرمایه‌گذاری در منابع افغانستان سخن گفته است.

یعنی در حالی که نویسنده برای سفیدشوییِ به‌اصطلاح «سناتور» امریکایی هیاهو به راه می‌اندازد، معامله‌ای دیگر در حال تکوین است؛ و در این‌سو، یکی از همان چهره‌هایی که سال‌ها در مسیر تعامل امریکا و طالبان نقش داشته، حالا در کابل کنار طالبان و سرمایه‌گذاران خارجی نشسته است تا برای منابع زیرزمینی افغانستان راه سرمایه‌گذاری پیدا شود.

چه تناسب جالبی: یکی هنوز از سفیدشوییِ سناتورش فارغ نشده است که دیگری ظاهراً از مرحلهٔ تاج‌گذاری رژیم فراتر رفته و به مرحلهٔ تقسیم کیک افغانستان رسیده است!

البته حضور خلیلزاد در مراسم، به خودی خود ثابت نمی‌کند که او از این قرارداد سود شخصی می‌برد. اما همین حضور، در کنار سابقهٔ طولانی او در تعامل با طالبان، پرسش‌های جدی دربارهٔ نقش و انگیزهٔ او ایجاد کرده است. گزارش تازه‌ای نیز در Washington Examiner همین موضوع را با طرح پرسش‌هایی دربارهٔ احتمال منفعت شخصی و تعارض منافع مطرح کرده است.

از این‌رو، معلوم نیست این بازی‌های موش و پشک، خلط مبحث و طفره‌روی‌ها تا کجا ادامه خواهد یافت. اما یک چیز روشن است: تعامل با طالبان، اگر قرار بود اصلاً صورت بگیرد، نباید از محدودهٔ تبادلهٔ اسرای جنگی، تأمین منافع بشری و رفع برخی محدودیت‌ها بر مردم فراتر می‌رفت؛ چه رسد به آن‌که به مناسبات اقتصادی و قراردادهای کلان بر سر منابع طبیعی افغانستان کشیده شود.

این‌جاست که دیگر موضوع صرفاً یک اشتباه اصطلاحی یا دعوای لفظی بر سر «سناتور» و «نماینده» نیست؛ بلکه پای معامله  بالای منافع سیاسی، اقتصادی و منابع طبیعی افغانستان توسط رژیمی که هیچ گونه مشروعیتی ندارد در میان است و چنین مسئله‌ای واقعاً ارزش سؤال کردن، بررسی کردن و پاسخ خواستن دارد.​